Column's uit het huis-aan-huisblad: nummer 18 (niet gepubliceerd vanwege censuur door gemeente Maasdriel)

15

 Druk druk druk, je kent dat wel. Het liefst zou ik non-stop door willen werken. Ik probeer dat ook wel maar ik moet iedere dag slapen en eten. Misschien moet ik iemand inhuren van de gemeente. Laatst zei iemand tegen mij dat er van de 130 mensen op het gemeentehuis wel tachtig weg kunnen. Dat leek mij een beetje overdreven. Hoewel, als er écht werk is dan huren zij zelf iemand in; ze huren een advocaat in tegen de uitspraak van de rechter, en zetten erbij dat dat geen financiële consequenties heeft. Ze maken gebruik van externe bureaus om rapporten te maken. Mocht het zo zijn dat ze iets zelf moeten doen, dan worden meerdere mensen ingezet voor de klus van één; iemand voor het kastje en iemand bij de muur, mensen voor het goedkeuren van bouw en bouwplannen of voor het verwijderen van een spandoekje en dergelijke. Gezien de berekende kostprijs van dat laatste heeft het loshaken van een paar touwtjes qua uurloon een week geduurd. Maar goed, die gemeentewerkers moeten ook geld verdienen. En ik? Ik doe iets verkeerd geloof ik. Met af en toe dagen van zestien uur schiet ik er vanaf oktober geen cent mee op. Allemaal bijzaken bij het reguliere werk, en vrijwillig; correspondentie over een tekst die op plaquettes moet komen, weer niet goed, plaquettes terug. Columns schrijven, oei, de gemeenteraad is vooruit gelopen op mijn voorspelling dat ze in hoger beroep zullen gaan, nieuwe column. Carnavalskar bouwen, oei, de bouwruimte is te klein geworden, het is behelpen en stug doorgaan. En dan die dvd's, momenteel ben ik bezig om een totaal-presentatie-dvd te maken van al mijn werk; honderden betonnen beelden en tekeningen, schilderijen, schetsontwerpen en film, een dertigtal animatiefilmpjes, de Tuibrugfilm en dergelijke. Maar ook alle tv-verslagen, programma's, nieuwsuitzendingen en alle krantenartikelen in een compilatie. De 400 krantenartikelen zoals bij oude films waarin ze na drie seconden wegtollen en er weer een nieuwe verschijnt. Na een lang gesprek met Stichting Beeldrecht bleek dat er toch formeel toestemming nodig was van de programmamakers en persfotografen. Dit laatste is voor elkaar al was het wel weer ruim twee weken werk. Overdag dan wel, want 's nachts spreek ik stukjes tekst uit de boekjes in en construeer ik de muzak want dan is het lekker stil.

14

4 januari 2006
Oliebollen, champagne en vuurwerk, we hebben het weer gehad. Terwijl er in Amsterdam een maaltijd voor daklozen werd geregeld werd er in Rotterdam geschoten. Toen in de meeste plaatsen het luchtruim vol kleurige boeketten en vreugdeknallen gevuld werd overleed er iemand doordat ie een exploderende pijl in het gelaat kreeg en brandde een dierenwinkel af omdat er een vuurpijl naar binnen werd geschoten en stak een buurman zijn buurman dood met een riek. Zelfs al is politiek Den Haag met winterreces toch weten ze bij de nieuwsprogramma's ellende te melden. Hier is het rustig, ja oké, op nieuwjaarsdag mag je vuurwerk verstoken maar toen mijn zoontjes op 1 januari aan het eind van de ochtend met wat kinderen uit de straat de laatste rotjes lieten exploderen bleek er een passant het dreigement te hebben uitgesproken de politie te bellen om ze daarvoor te laten opsluiten. Jammer dat die man de daad niet bij het woord voegde. Dan had hij van de politie zelf kunnen horen dat die Heerewaardense jeugd zich wettelijk correct gedroeg. Die man was kennelijk beïnvloed door de negatieve publiciteit over Heerewaarden laatstelijk in het Brabants Dagblad. Allemaal geroddel. Natuurlijk is het niet goed te keuren dat er gepest wordt of dat er weleens een mep uitgedeeld wordt op school, maar dat gebeurt overal. Heerewaarden vormt daarmee geen uitzondering. Misschien moet de corrigerende tik uit een andere hoek komen? Op haar beurt laat de verslaggeefster van de hiervoor genoemde krant zich ook weer beïnvloeden door de televisie. De gebeurtenissen op school zouden veroorzaakt worden door spanningen in het dorp vanwege de werf!? Wat een lariekoek. Dat politici op een stel kibbelende kinderen lijken wil helemaal niet zeggen dat kibbelende kinderen politiek spel spelen. Bovendien merk je niks van zogenaamde spanningen in het dorp. Ik was erbij toen de tv-verslaggever met zijn subjectieve vraagstellingen een negatieve sfeer probeerde te kweken. Bij gebrek aan nieuws; sensatie trappen. Maar in werkelijkheid is het hier rustig en prettig. Ook dit in dit nieuwe jaar dat in Heerewaarden begint met een nieuwjaarsreceptie voor alle inwoners op 7 januari gevolgd door een tafeltennis- en drieband-biljarttoernooi in het dorpshuis. Ik wens u een voorspoedig 2006, een jaar waarin na de verkiezingen komt vast te staan dat de brandweer in Heerewaarden blijft, en dat er ook weer een supermarkt in Heerewaarden komt. Dus alvast, met de verkiezingen in het vooruitzicht; voor de leefbaarheid en de veiligheid in Maasdriel wat onze lokale politici betreft; dat is vrij simpel: Bert van Kessel of Cees Sips.

13

7 december 2005
Gisteren was ie weer jarig, Sinterklaas. Ruim twee weken geleden meerde hij aan in Heerewaarden, wuivend vanaf een prachtige rode boot. Handen schuddend bewoog hij zich door de menigte op d'n Bol. Al die camera's en aandacht bracht hem soms wat in de war. Terwijl hij een aantal volwassenen begroette en wat grapte over die witte pieten liep hij bijna mijn jongste zoontje Arie (7) omver, want die zag ie niet staan. Op naar het podium. Daar stonden de directeur van de school en de wethouder en zo, allemaal erg gewichtig. Een leuke act, van de zwarte-kok-pieten die de zak met ingrediënten verloren hadden, leidde het publiek zoekend achter hen aan. De Sint werd door een belangrijke piet in een motor met zijspan door de Veerstraat gevoerd. Eerst heel voorzichtig, want het schijnt dat er daar planten van de vensterbanken stuiteren bij passeren van gewichtig transport. Later in het dorpshuis wilde Arie eerder naar huis: "Ik vind het niet leuk want Sinterklaas is toch maar een verklede man." "O ja ", antwoordde ik: "en van wie krijg jij dan ieder jaar al die cadeautjes?" "Van jou papa." "Nou mooi is dat, als jij er zo over denkt waarom zouden we dan nog zijn verjaardag vieren? " Oei, wat nu? Vorige week lieten we Arie toch maar weer eens zijn schoen zetten. Wie schetst zijn verbazing de volgende ochtend? Er zat een doosje magneetjes in! En afgelopen zondag stapte Sinterklaas in hoogst eigen persoon opeens bij ons binnen, met zijn pieten en een grote zak cadeautjes. Hij wist het Arie allemaal erg duidelijk te maken. Dus toch, het doen laten geloven scheen te werken. Ik begon er bijna zelf in te geloven. Het is eigenlijk net zoiets als in de politiek, het doen laten geloven moet al voldoende zijn. Zo proberen de coalitie van De Vries, Mikkers en het brandweeropperhoofd Kappert wanhopig hun ongelijk te verdoezelen door u te laten geloven dat de 17-koppige ploeg in Heerewaarden geen zes man op de wagen zou kunnen krijgen! Ze demotiveren de mannen met dreiging tot sluiting en saboteren de bezetting door middel van een vacaturestop. Nee, het is helemaal niet 'schijnveilig', maar zij zijn schijnheilig. Mijn geloof in de goede Sint begint te tanen; er bevond zich tussen de surprises ook geen rookmelder.

12

9 november 2005
Grappig is dat, steeds als ik een brief wil posten is de brievenbus verplaatst. Eerst stond de mooie rode brievenbus bij de winkel, maar die moest sluiten. Na twee keer herplaatst te zijn bevindt de reizende brievenbus zich bij het kruisgebouw. Het consultatiebureau is daar plotseling weg. heeft een eigen visie op de uitslag, zo corrupt als de pest. De 73.616 internetstemmen worden gewoon veronachzaamd. 'De Dienst' oftewel het 'Diensthoofd' heeft met de hele organisatie van het democratisch kunstwerk ook nog het leeuwendeel van de ¤ 160.000,-, zo'n 85% zelf opgelepeld. Toen kwamen er kamervragen. Fenna Vergeer heeft aan de minister om opheldering gevraagd. Maar minister Sybilla Dekker houdt de Dienst gewoon een hand boven het hoofd. Het is een 'kunstproject op zich'. Kortom, stukjes in de Volkskrant, Telegraaf en het Parool; smullen. En ik, ik ga weer vrolijk naar de rechter. Smakelijk. september 2005 Net mis Jan:"Tja, d'r zat ook niks meer aan"(geen effect). Jurry: "Dè scheelde een heur van een oud wief". Niet hard genoeg, Raymond: "Hij sterft voor de deur" Of toch zachtjes aangetikt? Gerard: "Ze hoeven niet kapot", Cees:"Effe is ook lekker" Let op Jo: "De dooier eruit." Erik: "Als ik het zo kon, dan ging ik bij een club". En Piet: "Poedel!"; u begrijpt het al, wij bevinden ons in het dorpshuis en doen aan balstoten: je stoot met een stok tegen een paar ivoren of kunststof ballen die op een laken op een omrande tafel liggen. Erg belangrijk, naast het gestreste leven; net uit de file van de vakantie, weer in de file naar het werk. De meeste mensen ontspannen zich liever door naar balschoppen te kijken; een hoop lieden in een keurig weiland proberen een hard opgepompte bal in een net te schoppen. Dat moet overigens ook met balstuiteren maar dat behoren ze met de handen te doen en het netje is kapot. Niet te verwarren met dat wat de andere bezoekers van het dorpshuis doen; balslaan, een spel waarbij de bal juist over het net op de grond moet komen. Dat is ook bij balmeppen maar daarbij mogen ze een opgespannen kattendarm gebruiken. Bij dit laatste gespeeld op een tafel is de darm vervangen door een met rubber bekleed plankje. Dit baltikken doen ze overigens ook bij het dorpshuis. Balgooien behoeft geen hulpmiddelen. Alleen is er een klein houten balletje, dat gooien we weg en dan gooien we er een aantal stalen ballen achteraan en dan rapen we alles weer op. Ik doe dat al jaren. Ik speel dat in Zaltbommel, daar kwam zondag België op bezoek. Dat was een vrolijke bedoening. In Ammerzoden is ook een vereniging. We hebben binnenkort een uitwisseling met hen vanwege hun vijfjarig jubileum. En ook in Rossum was afgelopen weekeinde weer het toernooi waar iedereen aan mee kon doen in de Koningstraat. De sfeer is voor velen belangrijker dan winnen. Al is het natuurlijk wel de bedoeling om te winnen. Winnen dat wil iedereen, en daar komt heel veel bij kijken. Ervaring, techniek, tactiek, strategie, conditie, inzicht, motivatie en af en toe een beetje geluk. Het balspelen op zich is dus niet zo kinderachtig. Het is broodnodig zoals Julius Caesar al zei en daar kan de politiek vandaag de dag nog steeds lering uit trekken; 'geef de mensen brood en een dorpshuis'. Wat je met ballen speelt maakt niet zoveel uit, maar vrijdagavond dan wordt het weer balstoten. Met dat hele gezelschap plus partners gaan we één maal per jaar steengrillen en dan spelen we een partijtje balrol-botsen.

29 juni 2005
Een half pond gehakt;drie melk, bier, fris, broodbeleg, boter, wc-papier, scheermesjes, de muizenval naar het Golden Tulip hotel brengen, de stier en het varken ophalen en wegbrengen, het schetsontwerp voor de gemeente Neerijnen afronden en inleveren, stokbrood bestellen, een schets maken in opdracht, het beeld polijsten en plaatsen in Amsterdam, naar de vergadering van de carnavalsvereniging de Lekkerbekkies, de handleiding van een editprogramma lezen, gaan biljarten, de film opsturen naar Arnhem, gaan boulen, naar de reünie en het etentje, de gasten wegwijs maken in het huis, de auto inpakken met beelden voor Zuid-Frankrijk, de rekeningen betalen, een lijstje maken van wat er mee moet en de column schrijven voor in het Carillon. Pfuut, nou even dan, maar wat dan? Nou gewoon, een column, even opzoeken. In de Dikke van Dale staat 'column' uitgelegd als: een "regelmatige bijdrage aan een krant of een weekblad en een specifiek domein vaWelke negatieve krachtvelden gaan er van die brievenbus uit? Zal de dokterspraktijk nog kunnen blijven bestaan? Als ze de plastic TPG-bus maar niet ook bij het dorpshuis zetten...Met dit CDA-beleid weet je het nooit. We moeten drastisch meer gaan betalen aan zorgverzekering. De ellende uit Den Haag. En dan de begroting van Maasdriel 2006, vorige week in het Carillon, klopt het CDA zichzelf op de borst omdat ze een positieve begroting hebben. Vind je het gek dat ze geld over hebben? Ze hebben eerst de belasting met 40% verhoogd en dan halen ze groen en voorzieningen weg en worden ook nog subsidies gekort. Ze zouden eigenlijk veel meer over moeten hebben. Het is in ieder geval allemaal niet Christelijk en ook niet Democratisch. De derde letter van de partij, die Appel voor de dorst zal dan ook wel een leugen zijn. Dat geld krijgen we volgend jaar terug... zeggen ze (SSM zit ook in het complot), gelooft u het nog na alle gebroken verkiezingsbeloftes? Maar nu verder met de geheimzinnige brievenbus. Waar stond die magische rode doos ook alweer voordat ie bij de dokterspraktijk geplaatst werd? Eh, o ja, natuurlijk, hoe kan het anders, de onheilsbode stond bij de brandweerkazerne! Alsof ze nog niet genoeg geld verzameld hebben willen ze die nu ook in de uitverkoop doen. Er hangen regelmatig borden aan het monumentale pand met teksten op rijm in de trant van: "Hij die dit pand koopt stuit de bevolking tegen de borst.."en "Wij willen deze kazerne behouden". Ik zie regelmatig betaalde ambtenaren met ladders de borden er weer afhalen. Waarom doen ze dat eigenlijk, die borden zijn daar toch dóór en vóór de mensen uit Heerewaarden opgehangen? Of mogen we enkel en alleen de woorden van de coalitie tot ons nemen? Nou bij deze dan: in het proces verbaal van de rechtbank uit Arnhem staat zwart op wit opgetekend uit de mond van de vertegenwoordiger van de gemeente: "..het raadsbesluit leidt niet tot vermindering van het aantal brandweerposten." Of heeft de gemeentejurist keihard tegen de rechter gelogen? Als dat zo is dan mogen ze van mij de onheilspellende brievenbus bij het gemeentehuis van Maasdriel neerpoten.

11 oktober 2005
Vandaag staat er politiek op het menu, we beginnen met een gemeentepilsje. Met water blus je branden. Op 27 april schreef ik over de Muppetshow. De Maasdrielse gezagsdragers hebben mijn bezwaren over de brandweer als niet ontvankelijk afgedaan. De film die liet zien dat het bezuinigingsplan onverantwoord is werd vertoond. Ze kregen er zelfs een kleur van en applaudiseerden na afloop. Maar denk je dat ze er lering uit trekken? In plaats daarvan hebben ze ook nog de rechter in de war gebracht. Die denkt dat ik niet ontvankelijk zou zijn met mijn bezwaar omdat ik me, als belanghebbende, individueel niet voldoende onderscheid van de andere inwoners van Heerewaarden. Dat kan wel zo wezen, maar gemeente Heerewaarden bestaat niet meer. Als het om brandweerzorg gaat onderscheid je je als bewoner van Heerewaarden van de rest van de gemeente Maasdriel. Even slikken, wat eten we? Gelderse worst. Van de gemeentelijke politiek naar de provinciale. Vier weken voor de Muppetshow, toen schreef ik over de bomenkap. Jazeker, het is niet de gemeente die herplant, maar de provincie die rooit. Met een landschapsbeleidsplan van hansworst bespaart zij op snoeikosten. Een broekstuk van de populieren heb ik uit de tanden van de versnipperaar gered en het is een levensgroot protestbeeld geworden; balancerend naakt met flink wat hout voor de deur. Via haar navel kun je een USB-verbinding naar de computer maken en dan, is de bedoeling, krijg je foto's en het achtergrondverhaal van en over de gevelde populieren op het beeldscherm. Zij is te bezichtigen op 15 en 16 oktober in fort Vechten. En dan nu het toetje, Haagse bluf. Weet u het nog, de Olifant voor bij de Tweede Kamer? Vier weken voor de bomenkap heb ik daar mijn column aan gewijd en mede dankzij uw stem heeft het idee van de Olifant, de internetstemming georganiseerd door 'De Dienst', ruimschoots gewonnen. Maar denk je nou dat de opdracht verstrekt is? Welnee, het hoofd van 'De Dienst'n het maatschappelijk leven becommentariërend of afwisselend de meest gevarieerde onderwerpen behandelend." Nou, dat specifiek domein daar ben ik nog niet helemaal uit, dan maar wat afwisseling. Een variërend onderwerp: "Hoe vul ik een column als ik eigenlijk geen tijd meer heb?". Ik had het natuurlijk wel eerder kunnen schrijven maar ik wachtte totdat er iets zou gebeuren om over te schrijven, maar er gebeurde niets. Zelfs op de inspraakavond hing een veelbelovende stilte. En om nou woorden vuil te maken aan de pubertjes die afgelopen weekeinde autospiegeltjes in Heerewaarden hebben afgebroken, dat zijn ze niet waard. Maar het woord column komt uit het Engels en het betekent gewoon kolom. Een stapel letters is dan toch al genoeg? Wat mij betreft wil dat allereerst zeggen dat ie hoger moet zijn dan breed. In ieder geval alvast prettige vakantie, houdoe en tot de volgende keer.

juni 2005
Hoe fris geurt het opgeschoten fluitekruid langs de bermen en weerborstelt het dikke gras in de uiterwaarden. De zomermaand is vandaag begonnen, laat ik deze column daar eens aan wijden in plaats van steeds op de politiek af te geven. De natuur, een onderwerp dat zich veel liever laat beschrijven. De tropische warmte van vorige week, het weelderige groen. Eigenlijk ben ik ook helemaal niet zo geïnteresseerd in politiek en heb ik er ook nooit zo direct mee te maken willen hebben. Trouwens de politieke leiders bedoelen het toch goed? Zij doen hun best om het allemaal nóg goedkoper te doen. En afgelopen donderdag in het dorpshuis in Heerewaarden hebben de oppositiepartijen beloofd, als zij de kans krijgen, de brandweer in de dorpen te behouden. Ik geloof dat zij hun kiezers niét zullen bedriegen. Oeps, ik zou het niet over politiek hebben. Liever loop ik door het gras de geur van meidoorns op te snuiven. Meeuwen op een krib. De felle voorjaarszon spiegelt zich in de golfslag veroorzaakt door boten op de Waal. Hoog in de lucht snort een vliegtuig over. Meteen moet ik denken aan het schetsontwerp waarmee ik bezig ben. Een monument ter nagedachtenis van de bemanning van een B-17 bommenwerper uit de Tweede-Wereldoorlog die aan de overkant van de Waal ten prooi van de Duitsers viel. Tja, toen brachten de Amerikanen ons de vrede met hetzelfde geweld dat we in Irak zo verafschuwen. Sorrie, da's ook politiek, waar was ik, o ja, de bloemetjes en de bijtjes. In de tuin schiet de druif aardig uit, kunnen we straks onder de bladeren in de schaduw zitten en er zelf dolma's van maken. Ook beginnen de groentes te groeien, dat is handig want een winkel is er niet, ahum. Daar graast een groepje Galloways, er loopt een stier bij. Zou die straks ook moeten vechten vanwege de nieuwe wet? Wij hebben toch andere waarden of normen? Ik zeg nee tegen die schaalvergroting, verkapte Europese herindeling. Je moet je eens voorstellen wat het betekent als straks de brandweer uit Parijs moet komen. Goed voor de economie, m'n zolen. Ik dwaal weer af, ik wandel langs de Maas terug, het is juni, zomermaand, rennende paarden in het weiland, ruisend blad van de platanen rond het kerkhof, vogels kwetterend in't struweel... Nou, kwetterend, het is meer kraaien, oorverdovend, het ziet zwart van de roeken. Waar komen die opeens allemaal vandaan? Van de Van Heemstraweg, uit de Steenbeemdstraat of uit Hedel uit de voormalige bloemperken? Er komt in ieder geval veel stront van. Allemaal politiek, 't wordt helemaal niks met deze column.

27 april 2005
De kop van deze column vermeldt dat de kernen van Maasdriel ieder hun eigen identiteit hebben. Er wordt gelachen en gehuild. Daarom heeft de redactie van het Carillon stukjesschrijvers uit verschillende kernen gekozen. Ik kan u vertellen, als inwoner van Heerewaarden, dat er hier inderdaad gelachen en gehuild wordt. Laatst nog, in het dorpshuis. We waren die avond van de twaalfde april naar een zogenaamde inspraakavond in het gemeentehuis geweest. Het onderwerp was het veranderen van het bestemmingsplan op de omstreden locatie voor een nieuwe brandweergarage. De Steenbeemdstraat, het woord alleen al, voordat ze bij de alarmcentrale die straatnaam hebben uit kunnen spreken is de tent al platgebrand. Je moet er als columnist natuurlijk altijd rekening mee houden dat je iedereen in zijn waarde laat en niemand belachelijk maakt, maar zoals u in de kranten heeft kunnen lezen deden de wethouders dat zelf. Het was zo feestelijk dat het leek of ik in de Muppetshow was beland. Enkele opmerkingen na de abrupt afgebroken voorstelling wil ik u niet onthouden. Omdat een van de gehoorden aldoor maar vragen zou "meenemen" vroeg iemand uit het publiek of ie daar geen last van zijn rug van kreeg. "Zijn we nu al klaar met inspreken?"; "Nu begrijp ik waarom het in-spreken heet, ze laten je niet uit-praten." en "Jammer," klonk uit de zaal: "we kwamen net op stoom". Door alle consternatie is in de kranten daarna inhoudelijk niets terzake doende meer over de memorabele 'inspraakavond' vermeld. Het gemeentelijke verslag van de schertsvertoning waarin niets van de 'bedreiging' vermeld werd, mag zelf ook in de doofpot. Daarom zeg ik het maar, voor alle duidelijkheid: het massale bezwaar tegen het veranderen van het bestemmingsplan ten bate van een nieuwe brandweerkazerne op de locatie Steenbeemdstraat kent de volgende punten: het bestemmingsplan buitengebied mag niet slechts vanwege economische motieven veranderd worden; er dreigt planschade voor omwonende tuinders, de grond heeft agrarische bestemming; de locatie is voor een goed functionerende kazerne te klein en qua veiligheid verkeerd gesitueerd, het geeft geluidshinder, belast het milieu en er kan zich daar beschermde flora of fauna bevinden. Een nieuwe brandweergarage mag daarom daar niet gebouwd worden omdat de provincie geen acte van 'geen bezwaar' kan afgeven. Een hoeraatje voor het publiek uit Heerewaarden èn de omwonenden uit Kerkdriel. Kunnen we nu weer lachen of, omdat de gemeente de bezwaren toch wel weer zal verwerpen door ze met een juridisch haakje of oogje niet ontvankelijk te verklaren, mogen we gaan huilen?

31 maart 2005
Na de laatste ijstijd kwamen er berken- en dennenbossen in onze streek. Die bossen werden later uitgebreid met zomereik, hazelaar, iep, linde, zwarte els en es. Weer een paar duizend jaar later ontstonden er naast hardhoutooibossen op de hoogste stroomruggen, onder invloed van het stromend water de zachthoutooibossen waarin wilg, populier en dergelijke. U weet wel, het soort bomen dat kortgeleden langs de Van Heemstraweg, onder andere ter hoogte van Heerewaarden, plotseling zijn weggehaald. Het gezag heeft het 'm weer eens geflikt! Het gezag dat niet eens langs deze weg woont en dat zomaar beslist over het lot van honderdvijftig gigantische bomen. Die machtige houten reuzen, tientallen meters hoog, stuk voor stuk ouder dan onze burgemeester, stuk voor stuk honderden keren zwaarder en met een sapstroom waarbij vergeleken zijn bloedvatenstelsel een slootje bij de Waal is. Geveld, en ze kunnen niet meer worden teruggezet. Politiek is inderdaad drastisch als een olifant. 'Kaprijp' was het excuus. Mogen wij dat ook zeggen als we een boompje uit onze eigen tuin halen? Een populier kan makkelijk drie keer ouder worden en het gezag kent het woord snoeien blijkbaar alleen nog in financiële betekenis. Ik citeer: "De plannen zeggen dat die bomen daar nooit hadden hoeven staan." Weet je wat ze met die plannen mogen doen? De kachel aanmaken! Omwonenden is niets gevraagd. En de mop is, de houtsnippers worden verbrand en dat noemen ze groene stroom. Als je dat in je tuin doet krijg je de milieupolitie op je dak! Groen? Ja 's zomers meters lange takken hoog boven je zwiepend in de lucht vol met frisgroen ruisend blad. De koele schaduw in de middag. De geelbruine verkleuringen in de herfstzon, in laag strijklicht strak afgetekend tegen een donkere lucht op de achtergrond. Allemaal pleite. Het prachtige sneeuwdecor dat we vorige maand mochten aanschouwen. Compleet foetsie. Geen herplant, niet gesnoeid, geen nuance, geen mededogen, geen kilometer rijzende stammen aan weerszijde van de weg. Kaalslag. Het gezag, (beleid durf ik het niet meer te noemen) staat voor kaalslag. De bomen horen bij de weg. Het zijn de zuurstofproducenten die de kwalijke CO2 uitstoot van verkeer en elektriciteitscentrales afbreken. Weg groen. Er zou in het gemeentebestuur een persoon moeten opstaan die beseft wat veertig jaar groeien betekent. Iemand die begrijpt dat dit zo echt niet kan en meteen laat herplanten. Pasen, het feest van dood EN herrijzenis. Een mooie overpeinzing voor de spreekwoordelijke hoge bomen.

2 maart 2005
Bij mij in de straat woont een klein meisje, Esmee. Zij is geboren toen ik hier kwam wonen. Esmee kwam in januari verdrietig binnenlopen: "m..mm...mammoet weg" zei ze verbolgen. Mammoet is ongeveer het eerste woord dat zij kon spreken. Tja, die is weg en dat was niet zo eenvoudig. Het takelen ging goed, er brak niets, er scheurde niets en het verliep vlot. De mammoet waar zij zo aan was gehecht stond al ruim een jaar bij ons in de tuin langs de weg. De helft van haar leven. Het bijna vijf meter hoge gevaarte hoorde in het straatbeeld, iedere zondag kwamen er wandelaars langs die een stukje om waren gelopen om ernaar te kijken. Bezoekers van het bezoekerscentrum, mensen van de camping, op de fiets, jong en oud. Samen op de foto bij de mammoet. Veel kranten maakten melding van de verhuizing van de mammoet op 17 januari. Goed was te zien op TV Gelderland hoe de chauffeur Gerard van Beemd van SMD uit Rossum het gevaarte met enkele centimeters speling onder de viaducten doorreed. Ook was er radio; Radio Gelderland en ik werd gebeld door de NCRV, of ze mij om kwart over 1 's nachts mochten storen voor een interview in het radioprogramma Casa Luna. Nou vooruit dan, bleef ik wel op. En terwijl ik het programma beluisterde, in afwachting van het telefoontje keek ik nog wat e-mail door. Een vriend uit de Bommelerwaard had mij een inschrijvingsformulier voor een idee bij het logement van de Tweede Kamer, gestuurd. Ik had meteen het idee klaar: een olifant natuurlijk. Wat beschreef het toeval; terwijl ik mijn idee in zond klonk op de radio in hetzelfde programma de persoon die die inschrijving organiseerde! Dat heb ik toen ook maar meteen gezegd. Mijn ontwerp is -nu geen mammoet, maar- 'De Olifant', op ware grootte realistisch weergegeven, materiaal: gewapend beton. Waarom een olifant voor bij het logement van de Tweede Kamer? Politiek is groot, log, machtig, geduldig, grijs, je kunt er niet omheen. Deze mastodont straalt rust, kracht en vastberadenheid uit. Olifanten schijnen ook nog een ijzersterk geheugen te hebben en het zijn heel sociale dieren. Een goede aanleiding voor overpeinzing en relativering voor politici en wat daaromheen loopt. Een aanwinst dus voor het logement. Met zulke grote oren zou je toch goed moeten kunnen luisteren. De politiek maakt van muggen olifanten en gaat soms met olifantspoten door de porseleinkast. Zij moet een olifantenhuid hebben, heeft een staartje en...met die grote snuit blaast ie het verhaaltje (het politieke gebla-bla) uit. Ik kreeg, na inzending van het idee "De Olifant" een e-mail terug, waarin stond: "Iedereen mag stemmen, roep al uw vrienden, kennissen, familie, collega's, zoveel mogelijk mensen op om op uw voorstel te stemmen." En wat gebeurt er nu; van de 548 inschrijvingen staat het idee van de Olifant ergens bovenaan! Maar er is een laatste offensief nodig want de overige 547 concurrenten geven steeds enen in plaats van tienen en dat drukt de score. Als u wilt stemmen kan dat tot en met 21 maart, een maal per voorstel. Surf naar de-dienst.nl en laat een kunstvoorstel op democratische wijze gekozen worden. Dat gaat zelden zo! En stel je voor dat het de olifant wordt, dan kan u er deze zomer weer langs lopen en een foto maken. Of stemt u niet voor uzelf, voor mij of voor het logement van de Tweede Kamer, dan toch voor Esmee?

2 februari 2005
Zoals de waard is vertrouwt ie z'n gasten; oftewel zoals politiek Den Haag is vertrouwt zij haar kiezers. U bent dus niet te vertrouwen en men gelooft u niet meer op uw woord. Als een ambtenaar in functie aan u vraagt hoe u heet en waar u vandaan komt is uw oprechte antwoord niet meer voldoende, zij wil bewijs zien. Iedereen heeft sinds 1januari dit jaar identificatieplicht! Mijn maag draaide zich om toen ik besefte dat het een serieuze wet was geworden. Ausweis bitte! Eigenlijk verwachtte ik een massaal "NEE!" tegen deze tegen het fascisme aanleunende wet. Maar ik hoor niks. En het is nog erger; vrijwel iedereen die ik het vraag heeft daadwerkelijk een identiteitskaart bij zich! Bureaucratische schapen hebben de overhand gekregen. De grens van de tolerantie is overschreden. De volgende stap is een ingebouwde chip. Het is goed voor de staatskas, die identiteitskaartjes van Euro 31,50 per stuk. Trouwens de boete die ervoor staat als je het niet kan tonen liegt er ook niet om. Alleen is het probleem; aan wie en waar naartoe moeten ze die bekeuring sturen als men naam en adres niet zegt? Voorstanders van de identificatieplicht geloven het smoesje dat het zal helpen tegen criminaliteit. Het is de bedoeling dat moordenaars en dieven hun id-kaartje keurig meenemen naar de plaats van misdrijf! Absurd naïef. Voor de criminelen is er weer nieuwe handel: gestolen en vervalste paspoorten, rijbewijzen en id-kaartjes. En zo'n ding kun je makkelijk verliezen. Ik vrees mijn geplastificeerde rommel kwijt te raken op het strand, bij het zwembad, op een sportveld, in een garderobe, in het café of gewoon thuis. Of anders, als ik dergelijk smoelwerk met gemeentestempel dagelijks bij me moet dragen kan het niet anders dan dat het binnen een half jaar volkomen verfomfaaid is. Zo'n vod in je broekzak dat kreukt en vouwt, en als er op geknoeid wordt, en dat kan ik goed, dan kun je na verloop van tijd zeggen dat het mijne waarschijnlijk het identiteitsbewijs van Pablo Picasso is. Om tien identiteitskaartjes te laten maken, voor in het dashbordkastje, in lades, in de jaszak, in de broekzak, in het dorpshuis, op de bouleclub en in het strandhuisje is me te duur en thuisblijven is ook geen optie. Wat nu? Ik overweeg om mijn paspoort en rijbewijs maar naar minister Dommer te sturen zodat ie ze door kan geven aan zijn ambtenaren die mijn identificatiepapieren willen zien. Of als het dan toch per se moet, ontwikkel dan liever een systeem op basis van vingerafdruk. Dat is veel goedkoper, veiliger en vooral handiger. Maar dat gebeurt niet want het gaat helemaal niet om goedkoper, veiliger en handiger maar om het politieke ego en centjes in de kas. Net als een aantal soorten onnodige belastingen en bepaalde strafheffingen. Bijvoorbeeld als je eens een keertje met de verkeersstroom mee enkele kilometers harder rijdt op een racebaan waar blijkt dat je er maar vijftig mag. Het gaat dan niet om verkeersveiligheid maar om geld in het laatje, dat heeft laatst een rechter in Den Bosch tegen mij gezegd. Betalen! Door deze trieste gezagsmentaliteit verandert mijn mentaliteit mee: harder rijden mag voortaan als je maar niet geflitst wordt... hoewel, nu overweeg ik ook om een buitenlandse kentekenplaat op mijn auto te monteren, Grieks of Japans of zo. De eerste twintig jaar dat ik een rijbewijs in bezit had en in oude Amerikaanse bakken reed werd ik gemiddeld 1 keer per week aangehouden. Gezien het statistische feit dat ik het totaalgemiddelde op een mensenleven dat je wordt aangehouden veelvuldig heb overschreden en de magere politiebezetting, een enkele surveillanceauto, is de kans dat ik nog zal worden aangehouden nihil. Maar dan moet ik natuurlijk wel eerst die letters jorisbeton.nl van de auto afpeuteren of een sticker eroverheen plakken: houd afstand, ik rem voor flitskastjes.

5 januari 2005
"Aan de bewoners van het pand..." stond er boven de brief die ik kreeg van de burgemeester en wethouders van de gemeente Maasdriel. Het zal toch niet zo zijn dat ze in het gemeentehuis niet meer weten wie er op mijn adres woont? Dat weten ze doorgaans met gemeentelijke belastingaanslagen wel, hoe zit dat? De brief was ondertekend door de secretaris en de burgemeester. Heel interessant. Er stond in wat er in de gemeente Maasdriel in 2004 gebeurde en wat er in 2005 te gebeuren staat, keurig per kern op alfabetische volgorde. Erg grappig vaak, maar ook triest. Heeft u die brief ook gehad? Waarom hebben de burgemeester en wethouders het dan niet in de krant gezet, dat zou een bom porto bespaard hebben. Schrijf dan een column of zo, dat heeft zijn voordelen. Je kunt als columnist wijzen op de blunders van het door de meerderheid gekozen bestuur. Dat ze toch niet doen wat de meerderheid wenst en dat het daarom ook geen enkele zin heeft om naar goedideeapestaartjemaasdriel te e-mailen, wat in de brief geopperd wordt. Met het schrijven van een column kun je ook je mening ventileren. Of je kunt gericht een doelgroep aanspreken. Ik kan bijvoorbeeld in deze column vragen om vereniging 'Ons Heerewaarden' te steunen en nog even wijzen op de feestelijke bijeenkomst op 8 januari. En ik kan iedereen, speciaal degenen die ons gezin een kaartje hebben gestuurd bij deze een fijn 2005 toewensen. Dat maakt meteen goed dat ik dit jaar zelf geen kaarten heb verstuurd, en zo levert deze onbetaalde column toch wat op. Ook ben ik morgen jarig, (dus hierna moet de leeftijd die boven deze column bij mijn naam staat worden vermeerderd met 1). Kadootjes kunt u afleveren bij mij thuis, of als u verlegen bent, neerzetten onder de olifant. O ja, dat beest, ik moet me nu even richten tot de belastingdienst: hierbij verzoek ik u om uitstel van betaling te verlenen omdat de gemeente Duiven haar bestemmingsplan nog steeds niet gewijzigd heeft (vanwege het plaatsen van de mammoet). Dat had vorig jaar juni gebeurd moeten zijn maar het wordt nu, misschien, over twee weken. Daarna mag u mij ook een nieuwe aanslag sturen want ik heb betreffende aanslag per ongeluk boos verscheurd. Maar het is beter om niet teveel te mopperen en het nieuwe jaar blij tegemoet te zien. Het rampjaar 2004 kan maar beter achter de rug zijn. Als je bedenkt hoe het verschrikkelijk groot verdriet vanwege het enorme aantal slachtoffers in Azië onze pietluttige probleempjes overschaduwt. Tja, de ouders van onze koningin zijn vorig jaar gestorven. En het land stond op z'n kop want er is een bekende Nederlander op laffe wijze vermoord omdat ie een hele bevolkingsgroep generaliseerde waarvan er mannen zijn die het met geiten doen. De mensen die zich daar druk om maken doen het met mieren. Waar zijn we dan mee bezig? Ha, daar zijn ze weer, de koetjes en kalfjes, de dieren. Knijn en van Ebscheuten gaf ik als bijnaam aan de zwart-witte konijnen die onze drie zoontjes sinds september houden. Knijn sprong vrij en vrolijk door de tuin en werd toen plotseling vermoord door de hond B. Piet kreeg toen van zijn Marokkaanse vriendje het dwergkonijn genaamd "Witje" ervoor in de plaats. Opa heeft een luxe kooi voor ze getimmerd dus ze hebben heel gezellig de kerst overleefd. Piet, Lou en Arie hebben democratisch besloten dat Van Ebscheuten eigenlijk Knabbeltje heet. Ze hebben gelijk, en ik reken erop dat zij later ook democratisch besluiten dat Kern eigenlijk Gemeente heet.

1 november 2004
Toen ik een paar maanden geleden werd uitgenodigd om deel te nemen aan dit column-kwartet werd erbij gezegd dat het liever niet meteen weer over de brandweer zou moeten gaan. Geen probleem, dat komt misschien een andere keer wel weer en er stond al snel het stukje over de bouw van de carnavalskar op het scherm. Een leuk neutraal alledaags onderwerp, kon ik op doorborduren... dacht ik. Achteraf zijn er toch mondelinge reacties naar de redactie gegaan van mensen die een hekel aan carnaval hebben. Waarom weet ik niet maar er zal wel iets aan ten grondslag liggen. Mijn excuses als ik u gekwetst heb, ik realiseerde me niet dat er zulke mensen als 'carnavalshaters' bestonden. Erger is het dat ik nu deze column wilde wijden aan de moord op Theo van Gogh en het plan om artikel zeven van de grondwet te veranderen. Dat handelt over de vrijheid van meningsuiting. Dat ik kritiek krijg is prima, maar om de redactie op te zadelen met honderden lastige telefoontjes moest ik maar niet doen. Wat nu? Knippen die tekst. Ah ha, over knippen gesproken, eens per half jaar dan wordt m'n haar onhandig. Het gaat voor m'n ogen hangen, in m'n nek kriebelen en ik hoor minder. Dan moet het eraf. Er zijn mensen die het leuk vinden om naar een kapper te gaan. Een kletspraatje te maken terwijl ze je haar doen, gezellig toch? Ik moet er niet aan denken. Eigenlijk ben ik het beste af als ik het even zelf doe, dat is tien minuten knippen en je bent weer voor een half jaar gered. Zo doe ik dat nu al zo'n vijfentwintig jaar, want daarvóór mocht het lang blijven. Maar als ik dan denk: "zo, daar ben ik weer vanaf." vergis ik me, want dan komt het ergste; de standaard opmerkingen en vragen. Naar de kapper geweest? Ik moet afleren om daar "nee" op te antwoorden want bij "ja" vraagt men door naar degene die het gedaan kan hebben, net zolang totdat je moet toegeven. Je kunt er natuurlijk voor kiezen om iedere maand je haar te knippen zodat het niet opvalt maar dat lijkt mij moeilijker. Dan maar even aanhoren. Na de eerste een tweede en de volgende personen aanwijzen en je bent er zo doorheen. Een van de eerste is meestal het klassieke: "Van de trap gevallen? Soms probeert men er iets leuks van te maken: "met je hoofd tussen de heg gezeten toen de buurman de heg aan het snoeien was?" "Ruzie gehad met een schaar?" Actueel: "Onder een mammoet gekomen?" Of deze, van de biljartclub, is erg creatief: "Oren laten zakken?" Als je bedenkt dat het waar is wat men zegt waarvan je allemaal korter haar krijgt, dan kun je niet eens meer naar buiten. Wind en storm, molens, heggescharen, kettingzagen, pikkende vogels en grazend vee. Koetjes en kalfjes.

3 oktober 2004
Een maand of twee geleden liepen er twee kerels in hemd en korte broek naar m'n schuur toe. Dat ze me iets wilden vragen, was direct duidelijk. Ze hadden de mammoet in de tuin zien staan en dachten met mij de ontwerper van hun volgende praalwagen in Oeteldonk te hebben gevonden. Rood en verhit van de zon en het vakantieleventje op de camping alhier werd er in geur en kleur het succes van hun club op tafel gelegd. Ze hadden met hun praalwagen al vijgentwintig keer gewonnen , maar nu zaten ze zonder ontwerp(er).Omdat het mij een klus lijkt die je, alleen al om dat laatste wapenfeit, op z'n minst goed wilt uitvoeren zou dat de nodige tijd gaan vergen maar uurloon was niet echt de bedoeling en daarom bedankte ik vriendelijk. Ondertussen zijn er in ons buurtje een aantal mensen actief geworden om ook een "kar" te bouwen. De organisatie daarvan bestond voorlopig alleen nog uit een aantal bijeenkomsten, ook wel vergaderingen genoemd. Mijn vrouw, Evelien, vroeg een keer of ik in haar plaats naar die vergadering wilde gaan en daar kreeg ik toen te horen dat zij had gezegd dat ik wel tekeningen zou maken. Zo stond ik dus de twee daarop volgende zaterdagen te lassen aan een kar. Dat waren eerst drie karren. Gekocht bij een boer in Zeeland, daarvan is er eentje bruikbaar gemaakt, verlengd en verbreed en de andere verdwenen in de oud-ijzer container. Behalve de resterende acht wielen. We zouden allemaal een band van een velg afhalen om vervolgens ook die velg met het oud ijzer mee te geven. Goed dan, ik die band te lijf met m'n haakse slijper. Ik dacht nog:"die band rookt behoorlijk", maar de band rookte helemaal niet, het was de haakse slijper die doorbrandde. De stop sloeg er van door. Een halve ochtend, negen gebroken decoupeerzaagjes, twee versleten slijpschijven en een nat hemd later is die band er nog niet af. Ik had natuurlijk even naar de garage kunnen gaan om 'm eraf te laten wippen maar daar kwam het jongste zoontje van een buurman aanlopen: " Mijn papa heeft 'm er al af". Voordat ik het in de gaten had was de klus uitbesteed en die middag kwamen de twee helften van de velg terug; de flensbouten doorgeslepen. Die buurman heeft alvast een pilsje verdient. Carnaval 2005, daar kun je failliet aan gaan. Dus als er nog mensen zijn die kippengaas, vlechstaal, hout, plaatmateriaal of een potje verf hebben staan, er zijn de komende tijd een heleboel 'bouwers' mee gebaat.